समित्कुशार्थ रामस्य निर्यातस्य यशस्विन: । नरेश्वर! अर्जुनके पुत्र बुद्धिहीन और मूर्ख थे। उन्होंने संगठित हो महात्मा जमदग्निके आश्रमपर जाकर भल्लोंके अग्रभागसे उनके मस्तकको धड़से काट गिराया। उस समय यशस्वी परशुरामजी समिधा और कुशा लानेके लिये आश्रमसे दूर चले गये थे || ४९-५० $ई || ततः पितृवधामर्षादू राम: परममन्युमान्
samit-kuśārthaṁ rāmasya niryātasya yaśasvinaḥ | nareśvara! arjunakasya putrā buddhihīnā mūrkhāś ca te saṅghāṭena mahātmanaḥ jamadagner āśramaṁ gatvā bhallāgrabhāgena tasya mastakaṁ dharāt pātayām āsuḥ | tasmin kāle yaśasvī paraśurāmo ’pi samidhaḥ kuśāṁś ca ānetuṁ āśramād dūraṁ niryātaḥ || tataḥ pitṛ-vadha-amarṣād rāmaḥ paramam anyumān |
നരേശ്വരാ! യശസ്വിയായ രാമൻ (പരശുരാമൻ) സമിത്തും കുശയും കൊണ്ടുവരാൻ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു ദൂരെയായി പോയിരുന്നു. അപ്പോൾ അർജുനന്റെ ബുദ്ധിഹീന പുത്രന്മാർ കൂട്ടമായി ചേർന്ന് മഹാത്മാവ് ജമദഗ്നിയുടെ ആശ്രമത്തിലെത്തി, ഭല്ലങ്ങളുടെ മൂർച്ചയുള്ള അഗ്രങ്ങളാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിരസ്സിനെ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് വേർപ്പെടുത്തി താഴെയിട്ടു. തുടർന്ന് പിതൃവധത്തിന്റെ അസഹ്യ ദുഃഖവും കോപവും മൂലം രാമൻ പരമക്രോധത്തിൽ മുങ്ങി।
वासुदेव उवाच
The passage highlights the grave adharma of attacking a sage in his hermitage and the cascading consequences of such violence: a single act of sacrilege (the murder of Jamadagni) ignites overwhelming wrath in Paraśurāma, illustrating how injustice and irreverence toward dharma can trigger cycles of retaliation.
While Paraśurāma is away collecting sacrificial fuel (samit) and kuśa grass, the sons of Arjunaka act together, enter Jamadagni’s āśrama, and behead the sage with arrows. On learning of his father’s killing, Paraśurāma is seized by intense anger.