Shloka 6
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
जनमेजय उवाच त्वयैव कथित पूर्व सम्भवे द्विजसत्तम | वसिष्ठस्य सुतः शक्ति: शक्तिपुत्र: पराशर:
janamejaya uvāca | tvayaiva kathitaḥ pūrva-sambhave dvija-sattama | vasiṣṭhasya sutaḥ śaktiḥ śakti-putraḥ parāśaraḥ |
ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു—ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! മുൻസംബവം വിവരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ വസിഷ്ഠന്റെ പുത്രൻ ശക്തി, ശക്തിയുടെ പുത്രൻ പരാശരൻ എന്നു പറഞ്ഞത്? എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഇവരെ നാരായണന്റെ പുത്രരെന്നും പറയുന്നു; ഇത് എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം?
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a common Mahābhārata method: reconciling human genealogy with divine causality. A sage can be described both through biological lineage (Vasiṣṭha → Śakti → Parāśara → Vyāsa) and through theological origin (as ultimately rooted in Nārāyaṇa), without contradiction when understood as different explanatory levels.
Janamejaya challenges the narrator (addressed as ‘best of Brahmins’) about an apparent inconsistency: earlier the narrator gave Vyāsa’s human ancestry through Vasiṣṭha, Śakti, and Parāśara, but now speaks of them as connected to Nārāyaṇa. The question prompts a clarifying explanation about lineage and divine manifestation.