Shloka 42
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
कुर्याच्छुभानि कर्माणि निवर्तेत् पापकर्मण: । दद्यान्नित्यं च वित्तानि तथा मुच्येत किल्बिषात्,मनुष्यको चाहिये कि वह शुभ कर्मोंका ही अनुष्ठान करे, पापकर्मसे सर्वथा दूर रहे तथा प्रतिदिन (निष्कामभावसे) धनका दान करे; ऐसा करनेसे वह पापोंसे मुक्त हो जाता है
kuryāc chubhāni karmāṇi nivarteta pāpakarmaṇaḥ | dadyān nityaṃ ca vittāni tathā mucyeta kilbiṣāt ||
മനുഷ്യൻ ശുഭകർമ്മങ്ങൾ തന്നെ അനുഷ്ഠിക്കണം, പാപകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി പിന്തിരിയണം, കൂടാതെ പ്രതിദിനം നിഷ്കാമഭാവത്തോടെ ധനം ദാനം ചെയ്യണം; ഇങ്ങനെ ജീവിച്ചാൽ അവൻ പാപകല്മഷത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.
व्यास उवाच
Educational Q&A
One should cultivate a threefold discipline: (1) actively do good (śubha-karma), (2) refrain entirely from wrongdoing (pāpa), and (3) practice regular charity (nitya-dāna). This integrated conduct is presented as a practical means for cleansing moral fault (kilbiṣa) and progressing in dharma.
In Śānti Parva’s instruction-focused setting, Vyāsa delivers a concise ethical directive. Rather than describing an external event, the verse functions as counsel on right living—linking daily choices and generosity to inner purification and freedom from sin.