Shloka 32
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
चतुष्पात् सकलो धर्मों ब्राह्मणस्य विधीयते । पादावकृष्टो राजन्ये तथा धर्मो विधीयते
catuṣpāt sakalo dharmo brāhmaṇasya vidhīyate | pādāvakṛṣṭo rājanye tathā dharmo vidhīyate ||
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ബ്രാഹ്മണനു ധർമ്മം നാലു പാദങ്ങളോടുകൂടി സമ്പൂർണ്ണമായി വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്ഷത്രിയനുമേൽ ധർമ്മം വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അത് ഒരു ‘പാദം’ കുറവുള്ളതായി—ബ്രാഹ്മണധർമ്മത്തേക്കാൾ കുറച്ച് സമ്പൂർണ്ണമായി—പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse presents a graded model of varṇa-based duties: the Brāhmaṇa is enjoined to uphold dharma in its full, ‘four-part’ completeness, while the Kṣatriya’s dharma is described as comparatively reduced by one part—suggesting differing expectations and emphases in ethical-religious obligations across social roles.
In Śānti Parva’s instructional discourse on governance and righteousness after the war, Vyāsa states a normative principle about how dharma is prescribed for different varṇas, contrasting the completeness of Brāhmaṇa-dharma with the comparatively diminished form assigned to the royal/warrior class.