Shloka 65
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
निष्कल्मषेण सत्त्वेन सम्पन्न रुचिरप्रभम् | त॑ दृष्टवा दानवेन्द्री तो महाहासममुख्चताम्,पानीके ऊपर शेषनागके शरीरकी शब्या निर्मित हुई थी, जिसकी लम्बाई भगवान्के श्रीविग्रहके अनुरूप ही थी। वह शय्या ज्वालामालाओंसे आवृत जान पड़ती थी। उसके ऊपर विशुद्ध सत्त्वगुणसे सम्पन्न मनोहर कान्तिवाले भगवान् नारायण सो रहे थे। उन्हें देखकर वे दोनों दानवराज ठहाका मारकर जोर-जोरसे हँसने लगे
vaiśaṃpāyana uvāca | niṣkalmaṣeṇa sattvena sampannaṃ ruciraprabham | taṃ dṛṣṭvā dānavendrī tau mahāhāsam amuñcatām |
വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു—നിഷ്കല്മഷ സത്ത്വം നിറഞ്ഞും മനോഹര പ്രഭയിൽ ദീപ്തനുമായ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ രണ്ടു ദാനവേന്ദ്രന്മാർ ഉച്ചത്തിൽ മഹാഹാസം പൊട്ടിച്ചു.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts the Lord’s niṣkalmaṣa-sattva (stainless purity and clarity) with the Dānava-kings’ derisive laughter, highlighting an ethical motif: spiritual radiance and serenity may be mocked by the proud, yet such mockery reveals the mockers’ inner impurity rather than any defect in the righteous.
Nārāyaṇa is depicted as supremely radiant and pure; upon seeing Him (reclining in majesty in the broader passage), two Dānava rulers react with a loud guffaw, signaling contempt or arrogance that sets up a moral and theological contrast in the episode.