Shloka 50
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
कर्णावाकाशपाताले ललाटं भूतधारिणी । गड़ा सरस्वती श्रोण्यौ भ्रुवावास्तां महोदधी
karṇāv ākāśapātāle lalāṭaṁ bhūtadhāriṇī | gaṅgā sarasvatī śroṇyau bhruvāv āstāṁ mahodadhī ||
ആകാശവും പാതാളവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടു കാതുകളായി; സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും ധരിക്കുന്ന ഭൂമി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലലാടമായി. ഗംഗയും സരസ്വതിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രോണികളായി; രണ്ടു മഹാസമുദ്രങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭ്രൂകളായി നിലകൊണ്ടു.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a cosmic-body metaphor in which Earth and its features are sacred supports of life. Ethically, it implies dharma as stewardship: honoring and protecting the natural order that sustains all beings.
Vaiśaṃpāyana describes a vast, personified cosmic figure (centered on Earth), mapping major realms and waters—sky, netherworld, rivers, and oceans—onto bodily parts to convey the grandeur and integrative structure of the world.