Shloka 347
उन महात्माकी गतिको कोई नहीं जानता। उनके आगमनका भी यहाँ किसीको कुछ पता नहीं चलता। जो ज्ञानस्वरूप महर्षि हैं, वे ही उन नित्य, अन्तर्यामी एवं अनन्तगुणविभूषित परमात्माका साक्षात्कार करते हैं ।। इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि नारायणीये सप्तचत्वारिंशद्धिकत्रिशततमो<5 ध्याय:
tasya mahātmanaḥ gatiṃ kaścid na jānāti | tasya āgamanam api iha kasyacid na kiñcid avagamyate | ye jñānasvarūpā maharṣayaḥ, te eva taṃ nityaṃ antaryāmiṇaṃ anantaguṇavibhūṣitaṃ paramātmānaṃ sākṣātkurvanti || iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi nārāyaṇīye saptacatvāriṃśad-adhika-triśatatamo 'dhyāyaḥ ||
ആ മഹാത്മാവിന്റെ ഗതി ആരും അറിയുന്നില്ല; അവന്റെ ആഗമനത്തിന്റെ രീതിയും ഇവിടെ ആര്ക്കും ബോധ്യമാകുന്നില്ല. ജ്ഞാനസ്വരൂപരായ മഹർഷിമാരേ ആ നിത്യനായ, അന്തർയാമിയായ, അനന്തഗുണവിഭൂഷിതനായ പരമാത്മാവിനെ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു. ഇതി ശ്രീമഹാഭാരതേ ശാന്തിപർവണി മോക്ഷധർമ്മപർവണി നാരായണീയേ സപ്തചത്വാരിംശദ്ധികത്രിശതതമോऽധ്യായഃ।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The Supreme Self cannot be grasped by ordinary inference or social report—His ‘movement’ and ‘advent’ are beyond common knowing. Direct realization belongs to sages established in knowledge, who perceive the eternal indwelling Lord (antaryāmin) endowed with infinite attributes.
Vaiśaṃpāyana concludes a Mokṣa-dharma/Nārāyaṇīya passage by emphasizing the transcendence and immanence of the Supreme: people cannot track or predict Him, while realized seers alone attain immediate vision of Him.