Shloka 8
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
य एष गुरुरस्माकमृषिर्गन्धवतीसुत:,तात! ये जो हमलोगोंके गुरु गन्धवतीपुत्र महर्षि व्यास बैठे हैं, इन्होंने ही भगवान्के परम उत्तम अविनाशी माहात्म्यका वर्णन किया है। निष्पाप! उन्हींसे मैंने यह सब सुना है और मेरेद्वारा तुमको भी कहा गया है
vaiśampāyana uvāca | ya eṣa gurur asmākam ṛṣir gandhavatī-sutaḥ, tāta | sa eva bhagavataḥ paramottamam avināśi māhātmyam varṇitavān | niṣpāpa! tasyaiva mukhāt mayā etat sarvaṃ śrutam, mayā ca tubhyam api kathitam |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—മകനേ! നമ്മുടെ ഗുരുവായ ഗന്ധവതീ-പുത്രൻ മഹർഷി വ്യാസൻ തന്നെയാണ് ഭഗവാന്റെ പരമോത്തമവും അവിനാശിയുമായ മഹാത്മ്യം വർണ്ണിച്ചത്. നിർപാപനേ! ഞാൻ ഇതെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നു കേട്ടു; അതേ നിനക്കും പറഞ്ഞുതന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the reliability and sanctity of knowledge transmitted through an authentic lineage: Vyāsa, the revered guru, expounds the Lord’s imperishable greatness, and Vaiśampāyana conveys it faithfully to the listener. Ethical weight is placed on humility, purity (niṣpāpa), and respect for authoritative instruction.
Vaiśampāyana identifies Vyāsa—son of Gandhavatī/Satyavatī—as the original teacher who taught the doctrine of the Lord’s imperishable glory. He clarifies that he heard it directly from Vyāsa and is now repeating the same teaching to his audience.