Shloka 4
तस्मिन्नेवा श्रमे रम्ये तेपतुस्तप उत्तमम् | तत्पश्चात् वे विख्यात तपस्वी नर-नारायण ऋषि भी पुनः उसी रमणीय आश्रममें रहते हुए उत्तम तपस्यामें संलग्न हो गये ।। ३ $ ।। त्वमप्यमितविक्रान्त: पाण्डवानां कुलोद्वह:
tasminn eva śrame ramye tepuḥ tapa uttamam | tatpaścāt tu vikhyātau tapasvī nara-nārāyaṇau ṛṣī punar api tasmin ramye āśrame vasantaḥ uttama-tapasyāṃ saṃlagnau babhūvatuḥ || tvam api amita-vikrāntaḥ pāṇḍavānāṃ kulodvahaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ആ മനോഹരമായ ആശ്രമത്തിൽ തന്നെയവർ ഉത്തമമായ തപസ് അനുഷ്ഠിച്ചു. തുടർന്ന് പ്രസിദ്ധ തപസ്വികളായ നര-നാരായണ മുനിദ്വയവും അതേ രമ്യാശ്രമത്തിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും പരമതപസ്സിൽ ലീനരായി. നീയും, അപാരവിക്രമശാലി, പാണ്ഡവകുലത്തിന്റെ ധ്വജഭൂതനാണ്।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates tapas (disciplined austerity) as a supreme means of ethical and spiritual refinement, and links personal excellence to responsibility—one who is powerful should also be a sustainer of dharmic lineage and conduct.
Vaiśampāyana describes Nara and Nārāyaṇa returning to a beautiful hermitage and resuming intense austerities; the address then turns to a listener praised as a mighty bearer of the Pāṇḍava family line.