Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
त्रिगुणो विगुण श्षतुरात्मधर: पूर्तेष्टयोश्न फलभागहर: । विदधातु नित्यमजितो5तिचलो गतिमात्मगां सुकृतिनामृषीणाम्,जो तीनों गुणोंसे विशिष्ट होते हुए भी निर्गुण हैं, वासुदेव, संकर्षण, प्रद्युम्म और अनिरुद्ध नामक चार विग्रहोंको धारण करनेवाले हैं, इष्ट (यज्ञ-याग आदि), आपूर्त (वापी, कूप, तड़ाग-निर्माण आदि) के फलभागको ग्रहण करनेवाले हैं, जो कभी किसीसे पराजित नहीं होते तथा धैर्य या मर्यादासे विचलित नहीं होते, वे भगवान् श्रीहरि पुण्यात्मा ऋषियोंको आत्मज्ञानजन्य सदगति प्रदान करें
vaiśampāyana uvāca | triguṇo viguṇaś catur-ātma-dharaḥ pūrteṣṭayoś ca phala-bhāga-haraḥ | vidadhātu nityam ajito 'ti-calo gatim ātma-gāṃ sukṛtinām ṛṣīṇām ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ത്രിഗുണങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുമ്പോഴും യഥാർത്ഥത്തിൽ നിർഗുണനായും, വാസുദേവ-സങ്കർഷണ-പ്രദ്യുമ്ന-അനിരുദ്ധ എന്ന ചതുര്വ്യൂഹരൂപം ധരിച്ചും, ഇഷ്ട (യജ്ഞാദി)വും ആപൂർത്ത (കിണർ-വാപി-തടാക നിർമ്മാണാദി)വും എന്നിങ്ങനെയുള്ള കർമ്മങ്ങളുടെ ഫലഭാഗം സ്വീകരിക്കുന്നവനായും, നിത്യവും അജേയനായും ധൈര്യ-മര്യാദയിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ചലിക്കാത്തവനായും ഉള്ള ആ ഭഗവാൻ ശ്രീഹരി പുണ്യാത്മാക്കളായ ഋഷികൾക്ക് ആത്മജ്ഞാനജന്യ പരമ സദ്ഗതി നിരന്തരം നൽകട്ടെ.
वैशम्पायन उवाच
The verse praises the Lord as both immanent (connected with the three guṇas and the fruits of ritual/charity) and transcendent (beyond guṇas), and presents liberation as His gift: the highest ‘gati’ arises from inward Self-knowledge and is granted to the righteous sages through divine grace.
In Vaiśampāyana’s narration within Śānti Parva’s didactic setting, a benedictory eulogy is offered to Śrīhari, identifying Him with the fourfold forms (Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Pradyumna, Aniruddha) and praying that He bestow the supreme destiny upon meritorious ṛṣis.