Shloka 7
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
सौतिरुवाच तस्मिन् यज्ञे वर्तमाने राज्ञ: पारिक्षितस्य वै
sautir uvāca tasmin yajñe vartamāne rājñaḥ pārīkṣitasya vai, paripapraccha rājendraḥ pitāmaha-pitāmaham |
സൗതി പറഞ്ഞു—ശൗനകാ! പരീക്ഷിത് വംശജനായ രാജാവ് ജനമേജയന്റെ യജ്ഞം വിധിപൂർവ്വം നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. വിവിധ കർമങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇടവേള ലഭിച്ചപ്പോൾ, രാജേന്ദ്രനായ ജനമേജയൻ തന്റെ പിതാമഹന്മാരുടെ പിതാമഹനും വേദനിധിയുമായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണദ്വൈപായന മഹർഷി വ്യാസനോട് ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic learning through disciplined inquiry: even a powerful king, amid ritual action, seeks guidance from a venerable authority (Vyāsa). It models humility, respect for lineage and tradition, and the ethical priority of seeking right understanding before acting.
During Janamejaya’s ongoing sacrifice, a pause occurs between rites. The king uses this interval to question Vyāsa—his remote ancestor and the revered compiler-sage—setting up the next portion of instruction or narration.