Shloka 57
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
तपसा योज्य सो>>त्मान श्वेतद्वीपात् परं हि यत् । तेज इत्यभिविख्यातं स्वयंभासा&$वभासितम्
tapasā yojya so ’tmānaṁ śvetadvīpāt paraṁ hi yat | teja ity abhivikhyātaṁ svayaṁbhāsā ’vabhāsitam ||
തപസ്സിൽ സ്വയം യുക്തനാകുമ്പോൾ ശ്വേതദ്വീപിനും അപ്പുറമുള്ള, ‘തേജസ്’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ ആ തത്ത്വത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ആ തേജസ് സ്വന്തം പ്രകാശത്താൽ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്ന—സ്വയംപ്രകാശം.
नारद उवाच
Educational Q&A
Austerity and disciplined inner practice (tapas) is presented as a means to realize the supreme, self-luminous Reality—described as ‘Tejas’—which is beyond even exalted divine realms like Śvetadvīpa and shines by its own inherent light.
Nārada is describing a transcendent principle encountered through tapas: a supreme radiance beyond Śvetadvīpa. The verse emphasizes that this ultimate ‘Tejas’ is self-manifest (svayaṁbhāsā), not illuminated by any external source.