Shloka 44
अथ देवा ऋषयश्नायुषः: पुत्र नहुषं नाम देवराज्येडभिषिषिचुर्नहुष: पठ्चभि: शतैज्योतिषां ललाटे ज्वलद्धि: सर्वतेजोहरैस्त्रिविष्टपं पालयांबभूव
atha devā ṛṣayaś cāyuṣaḥ putraṁ nahuṣaṁ nāma devarājye ’bhiṣiṣicuḥ | nahuṣasya lalāṭe pañcaśataiḥ jyotiṣāṁ jvaladbhiḥ sarva-tejo-haraiḥ tri-viṣṭapaṁ pālayāmāsa |
അനന്തരം ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും ആയുസ്സിന്റെ പുത്രനായ നഹുഷനെ ദേവരാജ്യത്തിന്റെ പദവിയിൽ അഭിഷേകം ചെയ്തു. നഹുഷന്റെ ലലാട്ടത്തിൽ അഞ്ചുനൂറ് ജ്വലിക്കുന്ന ജ്യോതികൾ ദീപ്തമായി; അവ സർവ്വജീവികളുടെ തേജസ് ഹരിക്കുന്നവയെന്ന് പറയപ്പെട്ടു. ആ അതിതേജസ്സാൽ ബലപ്പെട്ട് അവൻ ത്രിവിഷ്ടപം (സ്വർഗ്ഗം) ഭരിച്ചു തുടങ്ങി.
तास्त्वाष्ट उवाच क्व गमिष्यथास्यतां तावन्मया सह श्रेयो भविष्यन्तीति
Educational Q&A
Authority and kingship are portrayed as conferred through legitimate consecration by higher moral-spiritual authorities (gods and sages), but immense power (tejas) that overwhelms or appropriates others’ splendor must be governed by dharma; otherwise it becomes a seed of ethical downfall.
The gods and sages install Nahusha, son of Āyus, in the role of devarāja. Marked by five hundred blazing lights on his forehead that can draw away others’ radiance, he begins ruling the heavenly realm called Triviṣṭapa.