Shloka 113
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
तच्च शूलं विनिर्धूतं हुंकारेण महात्मना । जगाम शंकरकरं नारायणसमाहतम्,तब महात्मा नारायणने हुंकारध्वनिके द्वारा उस त्रिशूलको पीछे हटा दिया। नारायणके हुंकारसे प्रतिहत होकर वह शंकरजीके हाथमें चला गया
tac chūlaṁ vinirdhūtaṁ huṁkāreṇa mahātmanā | jagāma śaṅkarakaraṁ nārāyaṇasamāhatam ||
മഹാത്മാവായ നാരായണന്റെ ഹുങ്കാരധ്വനിയാൽ ആ ത്രിശൂലം തള്ളിപ്പറഞ്ഞ് പ്രതിഹതമായി; നാരായണന്റെ പ്രതിഘാതത്തിൽ തടയപ്പെട്ടത് ശങ്കരന്റെ കൈയിലേക്കു മടങ്ങി ചെന്നു।
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The verse highlights that higher spiritual potency (here symbolized by Nārāyaṇa’s mere huṁkāra) can neutralize even formidable weapons, suggesting that true power is rooted in inner mastery and dharmic restraint rather than violence.
Śaṅkara’s trident is hurled or set in motion, but the great one’s huṁkāra drives it back; repelled by Nārāyaṇa, the weapon returns and comes to rest again in Śaṅkara’s hand.