Shloka 40
अथ दधीचस्तथैवाविमना: सुखदुःखसमो महायोगी आत्मानं समाधाय शरीरपरित्यागं चकार,यह सुनकर दधीचिके मनमें पूर्ववत् सोत्साह बना रहा, तनिक भी उदासी नहीं हुई। वे सुख और दु:खमें समान भाव रखनेवाले महान् योगी थे। उन्होंने आत्माको परमात्मामें लगाकर अपने शरीरका परित्याग कर दिया
atha dadhīcas tathaivāvimanaḥ sukhaduḥkha-samaḥ mahāyogī ātmānaṃ samādhāya śarīra-parityāgaṃ cakāra |
അപ്പോൾ ദധീചി മുൻപുപോലെ തന്നെ അചഞ്ചലനും നിർവികാരനും ആയി നിന്നു; മനസ്സിൽ അല്പവും വിഷാദം ഉണ്ടായില്ല. സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ സമദൃഷ്ടിയുള്ള ആ മഹായോഗി സമാധിയിൽ ആത്മാവിനെ സ്ഥാപിച്ച്, പരമാത്മാവിൽ അന്തഃസത്തയെ ലയിപ്പിച്ച്, ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ചു.
तास्त्वाष्ट उवाच क्व गमिष्यथास्यतां तावन्मया सह श्रेयो भविष्यन्तीति
Educational Q&A
The verse teaches equanimity and yogic composure: one who is steady amid pleasure and pain can gather the self in samādhi and meet death as a conscious act of renunciation rather than fear or despair.
Sage Dadhīca remains undepressed and resolute; as a perfected yogin he enters deep concentration and voluntarily relinquishes his body, presenting an ideal of serene, dharmic departure.