Shloka 1216
मेरौ समागता देवा: श्राविताश्रेदमुत्तमम् । तात! सूर्यदेवका अनुसरण करनेवाले उन महात्मा ऋषियोंने मेरुपर्वतपर आये हुए देवताओंको वह उत्तम माहात्म्य सुनाया था
Merau samāgatā devāḥ śrāvitāś cedaṁ uttamam | tāta! sūryadevakā anusaraṇa karanevāle un mahātmā ṛṣiyoṁ ne meruparvata para āye hue devatāoṁ ko vah uttama māhātmya sunāyā thā |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—മേരു പർവതത്തിൽ ദേവന്മാർ ഒന്നിച്ചുകൂടിയിരുന്നു. അവിടെ സൂര്യദേവന്റെ അനുഗാമികളായ ആ മഹാത്മാ ഋഷിമാർ, മേറുവിലേക്കു വന്ന ദേവന്മാർക്ക് ആ ഉത്തമ മഹാത്മ്യം ശ്രവിപ്പിച്ചു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That sacred narratives (māhātmya) transmitted by realized sages—especially those grounded in devotion—serve to awaken reverence and guide beings toward dharma by presenting exemplary greatness worthy of emulation.
Bhīṣma describes a scene on Mount Meru where the gods gather, and great sages devoted to Sūrya recite to them an ‘excellent māhātmya’—a revered account praising a sacred greatness—so the assembled devas may hear and be instructed.