Shloka 34
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह,उपर्युक्त ऋषियोंने अन्य ऋषियोंके साथ एक हजार दिव्य वर्षोतक तपस्या करके भगवान् नारायणकी आराधना की थी। उससे प्रसन्न होकर भगवानने सरस्वतीदेवीको उनके पास भेजा। नारायणकी आज्ञासे सम्पूर्ण लोकोंका हित करनेके लिये उस समय सरस्वती देवीने उन सम्पूर्ण ऋषियोंके भीतर प्रवेश किया था
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—തപസ്സിലൂടെ ദേവനും പരമാധിപതിയുമായ ഹരി നാരായണനെ ആരാധിച്ച്, ആ ഋഷിമാർ എല്ലാവരും മറ്റു മുനികളോടൊപ്പം പൂർണ്ണമായും ആയിരം ദിവ്യവർഷങ്ങൾ തപസ്സു ചെയ്തു. അവരുടെ ഭക്തിയും സംയമവും കണ്ടു പ്രസന്നനായ ഭഗവാൻ ദേവി സരസ്വതിയെ അവരുടെ അടുക്കൽ അയച്ചു; നാരായണന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ഹിതം ആഗ്രഹിച്ച്, അന്നേരം ആ ദേവി ആ എല്ലാ ഋഷിമാരുടെയും അന്തരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു—ജീവികളുടെ നന്മയ്ക്കായി പവിത്രമായ പ്രജ്ഞയും മംഗളവാക്കും ഉദിക്കേണ്ടതിന്ന്.
भीष्म उवाच