Shloka 41
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
एतदाचरष्ट मे राजन् देवर्षिनारद: पुरा । व्यासश्वैव महायोगी संजल्पेषु पदे पदे,राजन! सबसे पहले देवर्षि नारदजीने यह वृत्तान्त मुझे बताया था। महायोगी व्यासजी भी बातचीतके प्रसंगमें पद-पदपर इस प्रसंगको दुहराया करते हैं
etad ācarat me rājan devarṣi-nāradaḥ purā | vyāsaś caiva mahāyogī sañjalpeṣu pade pade ||
രാജാവേ! ഈ വൃത്താന്തം എനിക്ക് പണ്ടേ ദേവർഷി നാരദൻ പറഞ്ഞു തന്നതാണ്. മഹായോഗിയായ വ്യാസനും സംഭാഷണങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പദേ പദേ ഈ സംഭവത്തെ ആവർത്തിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma grounds the instruction in reliable lineage: the account is not mere opinion but a tradition transmitted by authoritative sages (Nārada and Vyāsa). The ethical point is that dharma-teachings gain weight through trustworthy sources and careful preservation.
Bhīṣma, while instructing the king in Śānti Parva, introduces or reinforces a teaching by stating that he learned this episode earlier from Nārada, and that Vyāsa also used to reiterate it frequently in discussion—thus validating the narrative’s authenticity and importance.