Shloka 30
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
उस समय मन्दाकिनीके तटपर क्रीड़ा करती हुई समस्त अप्सराएँ महर्षि व्यासको अपने निकट पाकर बड़ी घबराहटमें पड़ गयीं, अचेत-सी हो गयीं। कोई जलमें छिप गयीं और कोई लताओंकी झुरमुटमें ।। वसनान्याददु: काश्ित् त॑ं दृष्टवा मुनिसत्तमम् | तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनि: पुत्रस्य वै तदा,कुछ अप्सराओंने मुनिश्रेष्ठ व्यासको देखकर अपने वस्त्र पहन लिये। उस समय अपने पुत्रकी मुक्तता जानकर मुनि बड़े प्रसन्न हुए और अपनी आसक्तिका विचार करके वे बहुत लज्जित भी हुए
tadā mandākinītīre krīḍantyaḥ sarvā apsaraso mahārṣiṃ vyāsaṃ samīpe prāptaṃ dṛṣṭvā mahad udvignāḥ saṃjñāṃ prāyaśo jahruḥ | kāścid jalāntarhitaṃ gatāḥ, kāścid latāgulmeṣu nilīnāḥ || vasanāny ādaduḥ kāścit taṃ dṛṣṭvā munisattamam | tāṃ muktatāṃ tu vijñāya munir vyāsas tadā sutasya vai, prahṛṣṭo 'bhavat; svāsaktiṃ ca vicārya lajjām api jagāma ||
അപ്പോൾ മന്ദാകിനിയുടെ തീരത്ത് ക്രീഡിച്ചിരുന്ന അപ്സരസ്സുകൾ മഹർഷി വ്യാസൻ സമീപത്തേക്ക് വന്നതു കണ്ടതുമാത്രത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഭയവിഹ്വലരായി, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവരുപോലെ ആയി. ചിലർ വെള്ളത്തിൽ മറഞ്ഞു; ചിലർ വള്ളികളും കുറ്റിച്ചെടികളും കനിഞ്ഞിടങ്ങളിലേക്ക് വഴുതി. ചിലർ ആ മുനിശ്രേഷ്ഠനെ കണ്ടു വേഗത്തിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. അപ്പോൾ തന്റെ പുത്രൻ മോചിതനായെന്നറിഞ്ഞ മুনি അത്യന്തം ആനന്ദിച്ചു; എന്നാൽ സ്വന്തം ആസക്തിയെ ഓർത്ത് ലജ്ജയാലും മൂടപ്പെട്ടു.
भीष्म उवाच