Shloka 21
पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
पजञ्चचूडा आदि अप्सराओंके नेत्र विस्मयसे अत्यन्त खिल उठे थे। वे परस्पर कहने लगीं कि उत्तम गतिका आश्रय लेकर यह कौन-सा देवता यहाँ आ रहा है? इसका निश्चय अत्यन्त दृढ़ है। यह सब प्रकारके बन्धनों तथा संशयोंसे मुक्त-सा हो गया है और इसके भीतर किसी वस्तुकी कामना नहीं रह गयी है ।। ततः समभिचक्राम मलयं नाम पर्वतम् | उर्वशी पूर्वचित्तिश्न यं नित्यमुपसेवत:,कुछ ही देरमें वे मलय नामक पर्वतपर जा पहुँचे, जहाँ उर्वशी और पूर्वचित्ति--ये दो अप्सराएँ सदा निवास करती हैं
tataḥ samabhicakrāma malayaṃ nāma parvatam | urvaśī pūrvacittiś ca yaṃ nityam upasevataḥ ||
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഉത്തമഗതിയെ ആശ്രയിച്ച് ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, സർവ്വബന്ധനങ്ങളും സംശയങ്ങളും വിട്ടുമാറിയവനെന്നപോലെ, അന്തഃകരണത്തിൽ യാതൊരു കാമനയും ശേഷിക്കാതെ, മലയമെന്ന പർവ്വതത്തിലേക്ക് നീങ്ങി—അവിടെ ഉർവശിയും പൂർവചിത്തിയും എന്ന അപ്സരാദ്വയം നിത്യമായി വസിക്കുന്നു।
शुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadiness and inner freedom: one who is firm in resolve and free from desire and doubt is not easily diverted, even when confronted with alluring, celestial influences.
Śuka narrates that the protagonist proceeds to the Malaya mountain, a region habitually visited by the apsarases Urvaśī and Pūrvacitti, setting the stage for an encounter where spiritual resolve is contrasted with heavenly allure.