मेरोह॑रिश्व द्वे वर्षे वर्ष हैमवतं तत: । क्रमेणैवं व्यतिक्रम्प भारतं वर्षमासदत्,मार्ममें उन्हें अनेक पर्वत, नदी, तीर्थ और सरोवर पार करने पड़े। बहुत-से सर्पों और वन्य पशुओंसे भरे हुए कितने ही जंगलोंमें होकर जाना पड़ा। उन सबको लाँघकर क्रमशः मेरु (इलावृत) वर्ष, हरिवर्ष और हैमवत (किम्पुरुष) वर्षको पार करते हुए वे भारतवर्षमें आये
merohariśva dve varṣe varṣa haimavataṁ tataḥ | krameṇaivaṁ vyatikramp bhārataṁ varṣam āsadat ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ക്രമമായി മേരു (ഇലാവൃത), ഹരിവർഷം, പിന്നെ ഹിമാവൃതമായ ഹൈമവത (കിംപുരുഷ) ദേശം കടന്ന്, അദ്ദേഹം ഒടുവിൽ ഭാരതവർഷത്തെത്തി.
भीष्म उवाच
The passage highlights disciplined progress (krameṇa) and endurance: reaching the human realm of Bhārata—where dharma is practiced through effort—requires crossing hardships and dangers. It frames spiritual and ethical life as a journey demanding steadiness and courage.
Bhīṣma describes travelers moving through successive mythic regions—Meru/Ilāvṛta, Hari-varṣa, and Haimavata (linked with Kimpuruṣa)—crossing mountains, rivers, tīrthas, lakes, and perilous forests filled with serpents and wild beasts, until they finally reach Bhārata-varṣa.