Shloka 26
अध्याय ३२३ — श्वेतद्वीपगमनम्, यज्ञभाग-विवादः, एकान्तिभक्त्या नारायणदर्शन-नियमः (Śvetadvīpa Journey; Dispute over Sacrificial Share; Rule of Nārāyaṇa-vision through Single-minded Devotion)
तात! उसी तपस्यासे उद्दीप्त हुई महात्मा व्यासजीकी ये जटाएँ आज भी अग्निके समान प्रकाशित हो रही हैं ।।
Tāta! usī tapasyāse uddīpta huī mahātmā Vyāsajī kī ye jaṭāẽ āja bhī agni ke samāna prakāśita ho rahī haĩ. Evaṁvidhena tapasā tasya bhaktyā ca Bhārata, Maheśvaraḥ prasannātmā cakāra manasā matim, Bhārata! (tasmai) abhīṣṭa-vara-pradāne.
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—മകനേ! അതേ തപസ്സാൽ ജ്വലിച്ച മഹാത്മാവായ വ്യാസന്റെ ഈ ജടകൾ ഇന്നും അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു. ഹേ ഭാരതാ! അവന്റെ ഇത്തരത്തിലുള്ള തപസ്സും ഭക്തിയും കണ്ട മഹേശ്വരൻ (മഹാദേവൻ) അത്യന്തം പ്രസന്നനായി, മനസ്സിൽ തന്നേ അവന് അഭീഷ്ടമായ വരം നൽകാൻ നിശ്ചയിച്ചു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained austerity (tapas) joined with sincere devotion (bhakti) generates spiritual potency and attracts divine favor; inner purity and disciplined effort are portrayed as worthy causes for grace and the fulfillment of righteous desires.
Bhishma describes Vyasa’s extraordinary ascetic power—symbolized by his matted locks shining like fire—and explains that Shiva, pleased by Vyasa’s tapas and devotion, inwardly decides to grant him the boon he seeks.