Shloka 95
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
गते मुनिवरे तस्मिन् कृते चापि प्रदक्षिणम् । दैवरातिर्नरपतिरासीनस्तत्र मोक्षवित्,उन्होंने सत्कारपूर्वक मुनिकी प्रदक्षिणा करके उन्हें विदा किया। जब वे मुनिवर याज्ञवल्क्य चले गये, तब मोक्षके ज्ञाता देवरातनन्दन राजा जनकने वहीं बैठे-बैठे एक करोड़ गौएँ छूकर ब्राह्मणोंको दान कर दीं तथा प्रत्येक ब्राह्यगको एक-एक अंजलि रत्न और सुवर्ण प्रदान किये
gate munivare tasmin kṛte cāpi pradakṣiṇam | daivarātir narapatir āsīnas tatra mokṣavit ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ആ മുനിവരനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ആദരപൂർവം യാത്രയാക്കി. അദ്ദേഹം പോയശേഷം, മോക്ഷവിദനായ ദൈവരാതി നരപതി അവിടെ തന്നെ ആസീനനായി ശാന്തമായി ഇരുന്നു।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal response to spiritual instruction: honoring the sage outwardly (pradakṣiṇā and respectful send-off) while embodying inner composure and dharmic conduct. A ruler’s greatness is measured not merely by power but by reverence for wisdom and orientation toward mokṣa.
After the foremost sage departs, King Daivarāti (Janaka) remains seated there; he is described as a knower of liberation. The moment marks the conclusion of an encounter with a sage and emphasizes Janaka’s steady, spiritually informed kingship.