Shloka 15
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
ततो5हमर्घ्य विधिवत् सरस्वत्यै न्यवेदयम् । तपतां च वरिष्ठाय निषण्णस्तत्परायण:,तब मैंने सरस्वतीदेवी तथा तपनेवालोंमें श्रेष्ठ भगवान् भास्करको अर्घ्य निवेदन किया और उन्हींका चिन्तन करता हुआ बैठ गया
tato 'ham arghyaṃ vidhivat sarasvatyai nyavedayam | tapatāṃ ca variṣṭhāya niṣaṇṇas tat-parāyaṇaḥ ||
അനന്തരം ഞാൻ വിധിപ്രകാരം ദേവി സരസ്വതിക്ക് അർഘ്യം സമർപ്പിച്ചു; തപസ്സികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭാസ്കരനായ സൂര്യദേവനുമേയും അർഘ്യം നിവേദിച്ചു. പിന്നെ അവനിലേയ്ക്ക് മനസ്സുറപ്പിച്ച്, അവനെയേ പരായണമായി ഇരുന്നു।
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
Right practice joins outer discipline with inner focus: one should perform worship according to proper procedure (vidhivat) and then settle the mind in single-pointed devotion (tat-parāyaṇaḥ). The verse also links Sarasvatī (sacred speech/learning) and the Sun (austere power and illumination) as supports for ethical clarity.
Yājñavalkya describes his action: he formally offers arghya to Sarasvatī and to Bhāskara, regarded as the foremost among those endowed with tapas, and then sits down absorbed in contemplation—indicating a transition from ritual offering to meditative absorption.