Shloka 1963
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
कामार्त नारदं क्रुद्ध/ शशापैनं ततो भृशम् | परंतु पर्वतने अपनी तपस्या और नारदजीकी चेष्टाओंसे जान लिया कि नारद कामवेदनासे पीड़ित हैं; फिर तो उन्होंने अत्यन्त कुपित हो उन्हें शाप देते हुए कहा --
kāmārtaḥ nāradaṃ kruddhaḥ śaśāpa enaṃ tato bhṛśam | parantu parvatena svāṃ tapasyāṃ ca nāradasya ceṣṭāś ca jñātvā, nāradaḥ kāmavedanāyāḥ pīḍita iti niścitya, sa tu atīva kupitaḥ san śāpaṃ dadau—
കാമവേദനയിൽ പീഡിതനായി ക്രുദ്ധനായ നാരദൻ അവനോട് അത്യന്തം കഠിനമായ ശാപം ചൊല്ലി. എന്നാൽ പർവതൻ തന്റെ തപോബലത്താലും നാരദന്റെ ചേഷ്ടകൾ നിരീക്ഷിച്ചതാലും, നാരദൻ കാമവേദനകൊണ്ട് ബാധിതനാണെന്ന് അറിഞ്ഞു. പിന്നെ അദ്ദേഹം അത്യന്തം കോപത്തോടെ ശാപവചനങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു.
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical danger of being ruled by kāma (desire) and krodha (anger): even spiritually eminent figures may commit harmful acts—like uttering harsh curses—when inner restraint fails. Tapas and discernment reveal hidden motives, but dharma requires mastery over reactive speech.
Nārada, distressed by desire and anger, issues a strong curse. Parvata, perceiving through his ascetic insight and by observing Nārada’s behavior that Nārada is suffering from passion, becomes extremely angry and responds by pronouncing a curse—escalating the conflict driven by emotion.