Shloka 17
Śānti-parva Adhyāya 3: Karṇa’s training under Rāma Jāmadagnya and the Bhārgava restriction on the Brahmāstra
मोक्षितो नरकादस्माद् भवता मुनिसत्तम | भद्रें तवास्तु वन्दे त्वां प्रियं मे भवता कृतम्
mokṣito narakād asmād bhavatā munisattama | bhadraṁ te vāstu vande tvāṁ priyaṁ me bhavatā kṛtam ||
“മുനിസത്തമാ, നിന്റെ കാരണത്താൽ ഞാൻ ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. നിനക്ക് മംഗളം. ഞാൻ നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു— എനിക്ക് അതിപ്രിയമായ കാര്യം നീ ചെയ്തു.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that deliverance from suffering (symbolized as ‘hell’) can come through the compassionate, dharmic intervention of the wise, and that one should respond with humility, blessings, and sincere gratitude.
Nārada addresses a revered sage, stating that the sage has freed him from a hellish condition; he offers a benediction, bows in reverence, and acknowledges that the sage has fulfilled something deeply desired.