Shloka 30
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
പരാശരൻ ഉപദേശിച്ചു—ദ്വിജൻ ആദ്യം ബ്രഹ്മചര്യാശ്രമത്തിൽ വസിച്ച് തപസ്സോടുകൂടി വേദം പഠിക്കണം. പിന്നെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ പഞ്ചമഹായജ്ഞങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കണം. അതിനുശേഷം സ്വന്തം വംശം സ്ഥാപിച്ച് ഗൃഹസംരക്ഷണം പുത്രനിൽ ഏൽപ്പിച്ച്, ശ്രേയസ്സിൽ സ്ഥിരനായി ധർമ്മാചരണമേ ലക്ഷ്യമാക്കി വനത്തിലേക്ക് പ്രസ്ഥാനം ചെയ്യണം।
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.