Shloka 76
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
अवादयतू तत्र वीणां मध्ये विश्वावसु: स्वयम् । सर्वभूतान्यमन्यन्त मम वादयतीत्ययम्,“उनके उस सुवर्णमय यूपमें जो सोनेका चषाल (घेरा) बना था, उसके ऊपर छ: हजार देवगन्धर्व नृत्य किया करते थे। वहाँ साक्षात् विश्वावसु बीचमें बैठकर सात स्वरोंके अनुसार वीणा बजाया करते थे। उस समय सब प्राणी यही समझते थे कि ये मेरे ही आगे बाजा बजा रहे हैं
avādayatū tatra vīṇāṃ madhye viśvāvasuḥ svayam | sarvabhūtāny amanyanta mama vādayatīty ayam ||
വായു പറഞ്ഞു— അവിടെ മദ്ധ്യത്തിൽ സ്വയം വിശ്വാവസു വീണ വായിച്ചു; അപ്പോൾ സർവ്വഭൂതങ്ങളും ‘ഇവൻ എനിക്കുവേണ്ടി തന്നെയാണ് വായിക്കുന്നത്’ എന്നു ഹൃദയത്തിൽ കരുതി.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary, harmonizing beauty can feel personally addressed to each listener, illustrating the power of perception and the unifying, elevating effect of refined art within the cosmic order.
Vāyu describes a wondrous scene where the Gandharva Viśvāvasu sits at the center and plays the vīṇā; the music is so captivating that every being believes it is being performed specifically for them.