Shloka 50
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रमनुतप्यथा:,'सृंजय! वे साम, दान, दण्ड और भेद--इन चार कल्याणमयी नीतियों अथवा धर्म, ज्ञान, वैराग्य और ऐश्वर्य--इन चार मंगलकारी गुणोंमें तुमसे बहुत बढ़े हुए थे। तुम्हारे पुत्रकी अपेक्षा भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी मर गये, तब दूसरा कौन जीवित रह सकता है। अतः तुम्हें अपने मरे हुए पुत्रके लिये शोक नहीं करना चाहिये
sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras caiva mā putram anutapyathāḥ ||
വായു പറഞ്ഞു— ഹേ സൃഞ്ജയ! നിന്നേക്കാൾ നാലുമടങ്ങ് മംഗളസമ്പന്നരും സിദ്ധരുമായും, നിന്റെ പുത്രനേക്കാൾ പോലും അധികം പുണ്യവാന്മാരായും ഉണ്ടായവർ പോലും മരിച്ചുപോയി; അപ്പോൾ ഈ ലോകത്ത് ആരാണ് ജീവിച്ചു നിലനിൽക്കുക? അതിനാൽ നിന്റെ പരലോകഗതനായ പുത്രനെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കരുത്।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches acceptance of mortality and restraint of grief: even the most virtuous and highly accomplished are subject to death, so excessive lamentation for one’s son is ethically and spiritually unhelpful; one should cultivate steadiness and discernment.
Vāyu addresses King Sṛñjaya, consoling him after bereavement. He argues from a universal principle—death spares no one, not even those superior in auspicious qualities—thereby urging Sṛñjaya to relinquish sorrow for his deceased son.