Shloka 26
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
सत्यनामा वसुमती यं प्राप्पासीज्जनाधिपम् । हिरण्यमवहन् नद्यस्तस्मिज्जनपदेश्वरे,“राजा सुहोत्रको पाकर पृथ्वीका वसुमती नाम सार्थक हो गया था। जिस समय वे जनपदके स्वामी थे, उन दिनों वहाँकी नदियाँ अपने जलके साथ-साथ सुवर्ण बहाया करती थीं
satyanāmā vasumatī yaṃ prāppāsīj janādhipam | hiraṇyam avahan nadyas tasmiñ janapadeśvare ||
വായു പറഞ്ഞു—ആ ജനാധിപനെ ലഭിച്ചതോടെ ഭൂമി ‘വസുമതി’ എന്ന നാമം സത്യമായി തെളിഞ്ഞു. ആ ജനപദാധിപൻ ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് അവിടത്തെ നദികൾ ജലത്തോടൊപ്പം സ്വർണ്ണവും ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous kingship with the flourishing of the land: when a worthy ruler governs, prosperity becomes natural and abundant—symbolized by rivers bearing gold—showing the ethical idea that dharma in leadership sustains the well-being of the realm.
Vāyu is describing a particular sovereign’s reign as extraordinarily auspicious. He says that the earth became ‘Vasumatī’ in the fullest sense upon gaining such a king, and that during his rule the rivers of that country were so rich that they carried gold along with their waters.