Shloka 119
“पुरुषप्रवर नरेश! गंगाजीमें जितने बालूके कण हैं, अमूर्तरयाके पुत्र गयने उतनी ही गौओंका दान किया था ।। स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रमनुतप्यथा:,'सूृंजय! वे चारों कल्याणकारी गुणोंमें तुमसे बढ़े-चढ़े थे और तुम्हारे पुत्रसे बहुत अधिक पुण्यात्मा भी थे। जब वे भी मर गये तो तुम्हारे पुत्रकी क्या बात है? अतः तुम उसके लिये शोक न करो
puruṣa-pravara nareśa! gaṅgāyāṁ yāvanto vālukā-kaṇāḥ santi, amūrtarayāḥ putro gayo 'pi tāvattīr gāvaḥ dānam adāt. sa cen mamāra, sṛñjaya, caturbhadra-taraḥ tvayā; putrāt puṇyataraś caiva—mā putram anutapyathāḥ.
വായു പറഞ്ഞു—ഹേ പുരുഷപ്രവരനായ രാജാവേ! ഗംഗയിൽ എത്ര മണൽകണങ്ങളുണ്ടോ, അമൂർത്തരയയുടെ പുത്രനായ ഗയൻ ഒരിക്കൽ അത്രയേറെ പശുക്കൾ ദാനമായി നൽകി. എന്നിട്ടും, ഹേ സൃഞ്ജയ, അവനും മരിച്ചു—നാലു മംഗളഗുണങ്ങളിൽ നിന്നെ മറികടന്നവനും, നിന്റെ പുത്രനേക്കാൾ ഏറെ പുണ്യവാനുമായിട്ടും. അത്തരക്കാരനും മരണത്തെ ഒഴിവാക്കാനായില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ പുത്രന്റെ കാര്യം എന്ത്? അതിനാൽ അവനെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കരുത്.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and highly meritorious persons—renowned for immense charity—are subject to death; therefore grief over a loved one’s death should be moderated by understanding the inevitability of mortality and the limits of human control.
Vāyudeva addresses King Sṛñjaya, consoling him for the death of his son by citing the example of Gaya, famed for giving countless cows in charity, who nevertheless died; the comparison is used to urge Sṛñjaya to relinquish sorrow.