Shloka 44
क्षीरनद्यो5थ दृश्यते घृतपायसकर्दमा: । दघिमण्डोदका दिव्या: खण्डशर्करवालुका:,दूधकी दिव्य नदियाँ वहाँ बहती दीखती थीं, घी और खीरकी कीच जम गयी थी, दही और मट्ठा पानीकी तरह बह रहे थे तथा खाँड़ और शक्कर वहाँ बालूकी भाँति बिछ गये थे
kṣīranadyo 'tha dṛśyante ghṛtapāyasakardamāḥ | dadhimaṇḍodakā divyāḥ khaṇḍaśarkaravālukāḥ ||
അവിടെ പാലിന്റെ ദിവ്യ നദികൾ ഒഴുകുന്നതായി കാണപ്പെട്ടു. നെയ്യും പായസവും ചേർന്ന ചെളി നിലത്ത് കട്ടപിടിച്ചിരുന്നു. തൈരും മോര്വും വെള്ളംപോലെ ഒഴുകി; ഖണ്ഡശർക്കരയും ശുദ്ധശർക്കരയും മണലുപോലെ പരന്നുകിടന്നു.
दक्ष उवाच
Educational Q&A
The verse uses hyperbolic, celestial abundance—milk-rivers and sugar-sand—to evoke a realm shaped by merit and sacred order, suggesting that righteous conduct and ritual potency are imagined to yield a world of nourishment, purity, and plenitude.
Dakṣa is describing a wondrous, otherworldly landscape where ordinary natural features are transformed into auspicious substances: rivers flow with milk and fermented dairy, and the terrain is strewn with ghee, sweet rice, and sugars, emphasizing the extraordinary nature of the place being depicted.