Shloka 10
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
यदाहमेव जानामि न मृत्युस्तिष्ठतीति ह । सोऊहं कथं प्रतीक्षिष्ये ज्ञानेनापिहितश्षरन्
yad aham eva jānāmi na mṛtyus tiṣṭhatīti ha | so 'haṁ kathaṁ pratīkṣiṣye jñānenāpihitaḥ śaran ||
മരണം ആരുടെയും കല്പനപ്രകാരം ഒരു ക്ഷണമെങ്കിലും നിൽക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പായി അറിയുന്നു; സത്യജ്ഞാനമെന്ന കവചം ധരിക്കാതെയേ ഞാൻ സഞ്ചരിക്കുന്നുള്ളൂ. അങ്ങനെ ഇരിക്കെ, എന്റെ പരമശ്രേയസ്സിനെ തേടുന്നതിൽ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകുന്നത് എങ്ങനെ?
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Death does not pause for anyone; therefore one should not postpone one’s spiritual welfare. The verse urges immediate effort toward the highest good, especially the acquisition of true knowledge as one’s protection.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs on dharma and the path of well-being. Here he emphasizes the urgency of practice: knowing mortality is relentless, he rejects delay in undertaking what leads to lasting good.