Shloka 15
Adhyāya 270 — Yudhiṣṭhira’s inquiry on saṃnyāsa; Bhīṣma on calculable time, tamas, and karma
Vṛtra–Uśanā exemplum begins
मणिभद्रं स तत्रस्थं देवतानां महाद्युतिम् । अपश्यत महात्मानं व्यादिशन्तं युधिष्ठिर,युधिष्ठिर! उसने देखा कि महातेजस्वी महात्मा यक्षराज मणिभद्र वहाँ विराजमान हैं और देवताओंके समक्ष विभिन्न याचकोंको उपस्थित कर रहे हैं
maṇibhadraṁ sa tatrasthaṁ devatānāṁ mahādyutim | apaśyata mahātmānaṁ vyādiśantaṁ yudhiṣṭhira ||
യുധിഷ്ഠിരാ! അവൻ അവിടെ ദേവന്മാരിൽ മഹാദ്യുതിയുള്ള മഹാത്മാവായ യക്ഷരാജൻ മണിഭദ്രനെ ഇരിക്കുന്നതായി കണ്ടു; വിവിധ യാചകരെ ക്രമപ്പെടുത്തി നിർദ്ദേശിച്ച് ദേവന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ ഹാജരാക്കുകയായിരുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the idea of ordered governance even in divine realms: requests and rewards are not random but are administered through discernment and authority. Ethically, it implies that outcomes are regulated by a moral-cosmic system where merit, propriety, and right procedure matter.
A figure (as described by Bhīṣma) sees the Yakṣa-lord Maṇibhadra present among the gods, actively directing or assigning various petitioners—organizing who is to be presented and how their requests are to be handled before the divine assembly.