Shloka 246
जातिष्वन्यास्वपि यथा न भवेयं कुलान्तकृत् आपलोग मुझ गुरुघातीको आमरण अनशनके लिये बैठा हुआ समझें, जिससे दूसरे जन्मोंमें मैं फिर अपने कुलका विनाश करनेवाला न होऊँ
jātiṣv anyāsv api yathā na bhaveyaṃ kulāntakṛt | āpāḥ loko māṃ gurughātikaṃ ā-maraṇam anaśanāya upaviṣṭaṃ manyeta, yena dvitīyeṣu janmasu punar ahaṃ na bhaveyaṃ svakulavināśakṛt ||
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു— മറ്റു ജന്മങ്ങളിലുപോലും ഞാൻ വീണ്ടും വംശനാശകനാകാതിരിക്കേണ്ടതിന്—ജനങ്ങൾ എന്നെ, ഗുരുക്കന്മാരെയും മുതിർന്നവരെയും വധിച്ചവനെ, ആമരണം ഉപവാസത്തിനായി ഇരുന്നവനെന്ന് കരുതട്ടെ; അങ്ങനെ ഭാവിജന്മങ്ങളിൽ ഞാൻ വീണ്ടും എന്റെ കുലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനാകാതെ ഇരിക്കും.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames moral responsibility after catastrophic violence: Yudhiṣṭhira seeks expiation for the grave fault of harming revered elders/teachers and fears the karmic tendency to repeat such lineage-destroying acts in future births. Atonement is presented as both ethical accountability and a means to break harmful karmic patterns.
In Śānti Parva, after the war, Yudhiṣṭhira is overwhelmed by remorse. Here he expresses a wish that people recognize him as undertaking a fast unto death as penance, so that he will not again become a ‘kulāntakṛt’—a destroyer of his own family line—in other births.