Shloka 5
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
उत्पन्नत्यागिनो<लुब्धा: कृपासूयाविवर्जिता: । धनानामेष वै पन्थास्तीर्थेषु प्रतिपादनम्
utpanna-tyāgino 'lubdhāḥ kṛpā-sūyā-vivarjitāḥ | dhanānām eṣa vai panthās tīrtheṣu pratipādanam ||
കപിലൻ പറഞ്ഞു—ലഭിച്ചതിനെ ത്യജിക്കുന്നവർ, ലോഭരഹിതർ, കഞ്ഞത്തവും അസൂയയും ഇല്ലാത്തവർ, “ധനത്തെ സംബന്ധിച്ച ശരിയായ മാർഗം ഇതുതന്നെ” എന്നു കരുതി തീർത്ഥങ്ങളിലും ശുഭകാലങ്ങളിലും സത്പാത്രർക്കു ദാനം അർപ്പിക്കുന്നവർ—അവർ ഒരിക്കലും പാപകർമ്മത്തെ ആശ്രയിക്കുകയില്ല. അവർ സദാ കർമയോഗസാധനയിൽ സ്ഥിരരായിരിക്കും; അതിനാൽ അവരുടെ മനസ്സിലെ സംकल्पം സിദ്ധിയിലേക്കു നീങ്ങുകയും, വിശുദ്ധജ്ഞാനസ്വരൂപമായ പരബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ച് ദൃഢനിശ്ചയം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും.
कपिल उवाच
Educational Q&A
Wealth is best used through non-greedy renunciation and charitable bestowal—especially in meritorious contexts (tīrtha)—while avoiding sin and remaining established in disciplined action; this purifies intention and supports firm realization of the Supreme as pure consciousness/knowledge.
In Śānti Parva’s didactic discourse, Kapila instructs on the ethical handling of wealth: the virtuous relinquish attachment, give appropriately, and thereby progress from right conduct (karma-yoga) toward steady spiritual certainty (jñāna) about the Supreme Reality.