Shloka 13
कपिल–स्यूमरश्मि संवादः
Kapila and Syūmaraśmi on Renunciation, Householder Support, and Epistemic Authority
यथान्धबधिरोन्मत्ता उच्छवासपरमा: सदा । देवैरपिहितद्वारा: सोपमा पश्यतो मम
yathāndhabadhironmattā ucchvāsaparamāḥ sadā | devair apihitadvārāḥ sopamā paśyato mama ||
ദേവന്മാർ കണ്ണ്, ചെവി മുതലായ ഗ്രഹണദ്വാരങ്ങൾ അടച്ചിട്ടതുപോലെ, അന്ധനും ബധിരനും ഉന്മത്തനും എപ്പോഴും വെറും ശ്വാസോച്ഛ്വാസത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഞാൻ ദർശകനായിരിക്കെ പോലും എന്റെ അവസ്ഥ. അർത്ഥം: കണ്ടിട്ടും ഞാൻ ‘കാണുന്നില്ല’, കേട്ടിട്ടും ‘കേൾക്കുന്നില്ല’; മനസ്സിനെ വിഷയങ്ങളിലേക്കു പോകാൻ വിടുന്നില്ല; സാക്ഷിഭാവത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ശ്വാസം ഉൾക്കൊള്ളലും പുറത്തുവിടലും എന്ന ക്രിയ മാത്രം തുടരുന്നു.
तुलाधार उवाच
Educational Q&A
The verse teaches inner detachment and mastery over the senses: the wise person remains a mere witness (sākṣin), not appropriating sensory experience as ‘I see/I hear,’ and not letting the mind chase objects—living with minimal, necessary activity, symbolized by simple breathing.
Tulādhāra describes his own spiritual state to his interlocutor: although he appears to function normally, he claims to be like one whose sense-gates are closed—engaging the world without inner grasping, maintaining equanimity and non-involvement while continuing basic life-functions.