Shloka 23
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
ततो हिमवतो मूर्थ्नि यत्र देवा: समीजिरे
tato himavato mūrdhni yatra devāḥ samījire, rājendra! tadanantaraṃ himālaya-parvatake śikhara-par yatra pūrvaṃ devatābhiḥ yajñaḥ kṛtaḥ, tasmin sthāne sā paramā śubha-lakṣaṇā kanyā ekaṃ nikharva-varṣa-avadhiṃ aṅguṣṭha-bale tiṣṭhantī sthitā. evaṃ yatnaṃ kṛtvā sā pitāmahaṃ brahmāṇaṃ santoṣayāmāsa.
അതിനുശേഷം, രാജേന്ദ്രാ, ഹിമവതിന്റെ ശിഖരത്തിൽ—ദേവന്മാർ പൂർവ്വം ഒന്നിച്ചുകൂടി യജ്ഞം ചെയ്ത ആ പുണ്യസ്ഥാനത്ത്—ആ പരമശുഭലക്ഷണയായ കന്യക വെറും പെരുവിരലിന്റെ ബലത്തിൽ നിഖർവ വർഷങ്ങളോളം അചഞ്ചലമായി നിന്നു. ഇങ്ങനെ ദീർഘതപസ്സും അക്ഷയശ്രമവും കൊണ്ട് അവൾ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിനെ പ്രസന്നനാക്കി.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes that unwavering discipline (yatna) and sustained austerity (tapas), undertaken in a sacred and purposeful manner, can purify intent and win divine approval—suggesting that inner resolve and ethical self-mastery are central to dharma.
Bhishma describes how an auspicious maiden goes to the summit of Himavat, a place sanctified by an earlier divine sacrifice, and performs an extreme penance—standing on her thumb for an immense span of years—thereby pleasing Brahmā.