Shloka 5
Śrī–Indra–Bali Saṃvāda: The Departure and Fourfold Placement of Lakṣmī
स तेषां प्रेत्यभावे च प्रेत्यजातौ विनिश्षये । आगमस्थ: स भूयिष्ठमात्मतत्त्वे न तुष्यति
sa teṣāṃ pretyabhāve ca pretyajātau viniśṣaye | āgamasthaḥ sa bhūyiṣṭham ātmatattve na tuṣyati ||
ശാസ്ത്രപ്രമാണത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ ആചാര്യർ ദേഹത്യാഗത്തിനു ശേഷം ആത്മസത്ത നിലനില്ക്കുമോ ഇല്ലയോ, ദേഹം വിട്ടശേഷം പുനർജന്മമുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന വിഷയത്തിൽ ഉറച്ച നിഗമനത്തിലെത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും, ആത്മതത്ത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പ്രതിപാദനം രാജാവ് ജനദേവനെ പ്രത്യേകമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that authoritative, scripture-based conclusions about post-death existence and rebirth may still fail to satisfy a sincere seeker unless they illuminate ātmatattva—directly clarifying the nature of the Self and its moral implications.
Bhishma reports that various teachers had offered definitive, āgama-based views on whether the jīva persists after death and whether it is reborn; yet King Janadeva remained unconvinced and unsatisfied with their accounts of the Self’s true nature.