Shloka 32
Śānti-parva 206: Guṇa-hetu Moha, Kāma-krodha Chain, Indriya-utpatti, and Nirodha
अनागतं सुकृतवतां परां गतिं स्वयम्भुवं प्रभवनिधानमव्ययम् । सनातन यदमृतमव्ययं ध्रुवं निचाय्य तत् परममृतत्वमश्षुते,जो कहींसे आया हुआ नहीं है, नित्य विद्यमान है, पुण्यवानोंकी परमगति है, स्वयम्भू (अजन्मा) है, सबकी उत्पत्ति और प्रलयका स्थान है, अविनाशी एवं सनातन है, अमृत, अविकारी एवं अचल है, उस परमात्माका ज्ञान प्राप्त करके मनुष्य परममोक्षको प्राप्त कर लेता है
Bhīṣma uvāca: anāgataṃ sukṛtavatāṃ parāṃ gatiṃ svayambhuvaṃ prabhavanidhānam avyayam | sanātanaṃ yad amṛtam avyayaṃ dhruvaṃ nicāyya tat paramamṛtatvam aśnute ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ആ പരമസത്യം പുതുതായി വന്നതുമല്ല, ഉത്ഭവിച്ചതുമല്ല; നിത്യവിദ്യമാണ്. പുണ്യവാന്മാരുടെ പരമഗതി; സ്വയംഭൂ (അജന്മ); സകലത്തിന്റെയും ഉത്ഭവത്തിന്റെയും ലയത്തിന്റെയും ആശ്രയം; അവ്യയം, സനാതനം—അമൃതം, അവികാരം, ധ്രുവം. അതിനെ വിവേചിച്ച് അറിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യൻ പരമമോക്ഷം, മരണാതീതാവസ്ഥ, പ്രാപിക്കുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme Reality (Paramātman/Brahman) is uncreated, eternal, imperishable, and the source and end of all. By true discernment and realization of That, one attains the highest state—mokṣa, described as supreme deathlessness.
In the Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and the path to peace after the war. Here he shifts to a contemplative, liberation-oriented teaching, describing the nature of the Supreme and the fruit of realizing it.