Shloka 123
Prajñā as Pratiṣṭhā — Indra–Kāśyapa Saṃvāda (Śānti-parva 12.173)
त्वरमाण: परं शक््त्या गौतमग्रहणाय वै । बुद्धिमान् राक्षसराजका पुत्र राजधर्माकी यह दशा देखकर रो पड़ा और उसने पूरी शक्ति लगाकर गौतमको शीघ्र पकड़नेकी चेष्टा की
tvaramāṇaḥ paraṃ śaktyā gautamagrahaṇāya vai | buddhimān rākṣasarājakā putra rājadharmākī yaḥ daśā dekhakara ro paṛā aura usane pūrī śakti lagākara gautamako śīghra pakaṛane-kī ceṣṭā kī |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു— ഗൗതമനെ പിടിക്കാനായി അവൻ പരമശക്തിയോടെ ത്വരിതപ്പെട്ടു. രാജധർമ്മന്റെ ആ ദയനീയാവസ്ഥ കണ്ട റാക്ഷസരാജന്റെ ബുദ്ധിമാനായ പുത്രൻ കരഞ്ഞുപോയി; പിന്നെ തന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും പ്രയോഗിച്ച് ഗൗതമനെ വേഗത്തിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes urgency and force with compassion: even when compelled to act decisively (seizing Gautama), a discerning person is moved by the suffering caused to dharma (here, Rajadharma’s plight). It highlights ethical tension—power must be exercised with awareness of its human and moral cost.
A wise son of the Rakshasa king, seeing Rajadharma’s miserable condition, weeps and then urgently applies his full strength to capture the sage Gautama quickly.