Shloka 53
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
अथवास्तंगते सूर्ये संध्धाकाल उपस्थिते । ततो नेष्यथ वा पुत्रमिहस्था वा भविष्यथ,अच्छा, इतना ही करो कि जबतक सूर्य अस्त न हो और संध्याकाल उपस्थित न हो जाय, तबतक यहाँ रुके रहो; फिर अपने इस पुत्रको साथ ले जाना अथवा यहीं बैठे रहना
athavāstaṅgate sūrye sandhyākāla upasthite | tato neṣyatha vā putram ihasthā vā bhaviṣyatha ||
ജംബൂകൻ പറഞ്ഞു—അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുക: സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുവരെ, സന്ധ്യാകാലം എത്തുന്നതുവരെ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കുക; പിന്നെ ഈ പുത്രനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യുക.
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes restraint and careful timing: at a sensitive juncture (sunset/twilight), one should pause and then decide responsibly—either to take the child away or to remain—rather than act impulsively.
Jambuka addresses others and proposes a conditional plan tied to sunset and twilight: they should wait until that time arrives, and then choose between two courses of action regarding the boy—taking him along or staying there.