Shloka 119
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
प्रसादं शड्करात् प्राप्प दु:खिता: सुखमाप्तनुवन् । ते विस्मिता: प्रह्ृष्टाश्न पुत्रसंजीवनात् पुन:,भगवान् शंकरकी कृपासे उन दुखी मनुष्योंने सुख प्राप्त कर लिया। पुत्रके पूननर्जीवनसे वे आश्षर्यचकित एवं प्रसन्न हो उठे
prasādaṃ śaṅkarāt prāpya duḥkhitāḥ sukham āptavantaḥ | te vismitāḥ prahṛṣṭāś ca putrasaṃjīvanāt punaḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ശങ്കരന്റെ പ്രസാദം ലഭിച്ചതോടെ ആ ദുഃഖിതർ സുഖം പ്രാപിച്ചു. പുത്രൻ വീണ്ടും ജീവൻ പ്രാപിച്ചതിനാൽ അവർ അത്ഭുതഭരിതരായി പരമാനന്ദത്തോടെ ഉല്ലസിച്ചു—ഇത് ധന്യനായ ഭഗവാൻ ശങ്കരന്റെ കരുണയെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sorrow can be transformed through divine grace (prasāda). The verse highlights a devotional ethic: humility and receptivity to the Lord’s compassion lead to relief and renewed hope, here symbolized by the restoration of life.
Bhīṣma narrates that certain grief-stricken people received Śaṅkara’s favor; as a result they regained happiness. When their son was brought back to life again, they became astonished and joyful, recognizing the event as Śaṅkara’s compassionate intervention.