Shloka 109
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
शोकदैन्यसमाविष्टा रुदन्तस्तस्थिरे तदा । स्वकार्यकुशलाभ्यां ते सम्भ्राम्यन्ते ह नैपुणात्,शोक और दीनतासे आविष्ट होकर वे उस समय रोते हुए वहाँ खड़े ही रह गये। अपना- अपना कार्य सिद्ध करनेमें कुशल गीध और गीदड़ने चालाकीसे उन्हें चक्करमें डाल रक्खा था
śoka-dainya-samāviṣṭā rudantas tasthire tadā | sva-kārya-kuśalābhyāṃ te sambhrāmyante ha naipuṇāt ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ശോകവും ദൈന്യവും പിടിച്ചുകെട്ടിയ അവർ അന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടെയേ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ കാര്യം സാധിപ്പിക്കാൻ നിപുണരായ ആ രണ്ടുപേരുടെ കൌശലത്തിൽ അവർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Grief and dejection can paralyze even capable people; emotional overwhelm makes one vulnerable to being misled by others’ cleverness. Ethical steadiness and clarity of mind are implied prerequisites for right action (dharma).
A group, overcome by sorrow, stands weeping and immobilized. Despite their practical competence, they are driven into confusion by another party’s superior craftiness, indicating how psychological distress can be exploited.