Shloka 104
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
स्वैरं रुदन्तो विश्रब्धाश्रिरं स्नेहेन पश्यत । (दारुणे5स्मिन् वनोद्देशे भयं वो न भविष्यति । अयं सौम्यो वनोद्देश: पितृणां निधनाकर: ।।) स्थीयतां यावदादित्य: कि च क्रव्यादभाषितै:
svairaṁ rudanto viśrabdhāśriraṁ snehena paśyata | (dāruṇe ’smin vanoddeśe bhayaṁ vo na bhaviṣyati | ayaṁ saumyo vanoddeśaḥ pitṝṇāṁ nidhanākaraḥ ||) sthīyatāṁ yāvad ādityaḥ kiṁ ca kravyādabhāṣitaiḥ |
കുറുക്കൻ പറഞ്ഞു—ഇഷ്ടംപോലെ കരയൂ; എങ്കിലും വിശ്വാസത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും നോക്കി നിൽക്കൂ. ഈ കഠിനമായ വനപ്രദേശത്ത് നിങ്ങളെ ഭയം ബാധിക്കുകയില്ല. ഈ വനഭൂമി സൗമ്യമാണ്; പിതൃകളുടെ നിധനസ്ഥാനം—ശ്മശാനമായി പ്രസിദ്ധം. സൂര്യൻ ആകാശത്ത് നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കൂ; മാംസഭോജികളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ടതെന്ത്?
जम्बुक उवाच