Shloka 29
यावत: प्राणिनो हन्यात् तज्जातीयांस्तु तावतः । प्रमीयमानानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते,प्राणियोंकी हत्या करनेवाला मनुष्य जितने प्राणियोंका वध करता है, उसी जातिके उतने ही प्राणियोंको मृत्युसे छुटकारा दिला दे अर्थात् उनको मरनेके संकटसे छुड़ा दे तो वह उनकी हत्याके पापसे मुक्त हो जाता है
yāvataḥ prāṇino hanyāt tajjātīyāṁs tu tāvataḥ | pramīyamānān unmocya prāṇihā vipramucyate ||
ഒരു ജീവഹന്താവ് എത്ര ജീവികളെ കൊന്നുവോ, അതേ ജാതിയിലെ അത്രയും ജീവികളെ ആസന്നമരണഭീഷണിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ച് വിടുവിച്ചാൽ, അവൻ ജീവഹത്യയുടെ പാപത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകുന്നു.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a principle of expiation: the moral burden of taking life can be countered by actively saving life—specifically, by rescuing from death as many beings of the same kind as one has killed—thereby becoming freed from the sin of killing.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Śaunaka states a rule about prāyaścitta (atonement), explaining how a person guilty of killing living beings may obtain release from that guilt through life-saving acts proportionate to the harm done.