Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 9
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
ऋषिर्दष्टवा नृपं तत्र जगहें सुभृशं तदा । कर्ता पापस्य महतो भ्रूणहा किमिहागत:
ṛṣir dṛṣṭvā nṛpaṃ tatra jagarhe subhṛśaṃ tadā | kartā pāpasya mahato bhrūṇahā kim ihāgataḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവിടെ രാജാവിനെ കണ്ട ഋഷി ഉടൻ തന്നെ അത്യന്തം കഠിനമായി ശാസിച്ചു: “നീ മഹാപാപത്തിന്റെ കർത്താവ്, ഭ്രൂണഹന്ത; ഇവിടെ എന്തിന് വന്നു? ഞങ്ങളോട് നിനക്ക് എന്ത് കാര്യം? ഒരിക്കലും എന്നെ സ്പർശിക്കരുത്. പോ—പോ! നിന്റെ ഇവിടെ താമസം ഞങ്ങൾക്ക് അംഗീകര്യമല്ല.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing (especially acts treated as brahmahatyā-like, such as bhrūṇa-hatyā) brings social and ritual exclusion; moral accountability applies even to kings, and sages may enforce ethical boundaries by refusing contact.
A king approaches a sage (apparently seeking contact or help), but the sage, recognizing him as guilty of a severe sin, condemns him and orders him to leave, refusing even physical touch.