Shloka 5
Gṛdhra–Jambuka Saṃvāda (Dialogue of the Vulture and the Jackal) — On Grief, Kāla, and Resolve
ट्रुमाग्रेषु च रम्येषु रमिताहं त्वया सह । आकाशगमने चैव विहृताहं त्वया सुखम्,“आपने स्नेहसिक्त, सुखद, मनोहर, तथा मधुर वचनोंद्वारा मुझे आनन्दित किया। मैंने आपके साथ पर्वतोंकी गुफाओंमें नदियोंके तटोंपर, झरनोंके आस-पास तथा वृक्षोंकी सुरम्य शिखाओंपर रमण किया है। आकाशयात्रामें भी मैं सदा आपके साथ सुखपूर्वक विचरण करती रही हूँ
drumāgreṣu ca ramyeṣu ramitāhaṁ tvayā saha | ākāśagamane caiva vihṛtāhaṁ tvayā sukham ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു— നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ മനോഹരമായ വൃക്ഷശിഖരങ്ങളിലും രമിച്ചു; ആകാശഗമനത്തിലും നിന്നോടൊപ്പം സുഖത്തോടെ വിഹരിച്ചു।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of remembered intimacy and pleasure: even refined counsel on peace and duty must account for how attachment forms through shared experiences. In the Śānti context, it implicitly points to the need for mastery over memory and desire when pursuing dharma and inner peace.
The speaker recalls past moments of enjoyment with the addressee—delighting in beautiful places such as tree-tops and even traveling through the sky together—using affectionate reminiscence to frame the relationship and its emotional weight.