Shloka 33
! स शिलायां शिर: कृत्वा पर्णान्यास्तीर्य भूतले । दुःखेन महता<5<विष्टस्तत: सुष्वाप पक्षिहा,ऐसा कहकर उसने पृथ्वीपर पत्ते बिछा दिये और एक शिलापर सिर रखकर महान् दुःखसे घिरा हुआ वह बहेलिया वहाँ सो गया
sa śilāyāṃ śiraḥ kṛtvā parṇāny āstīrya bhūtale | duḥkhena mahatāviṣṭas tataḥ suṣvāpa pakṣihā ||
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ നിലത്ത് ഇലകൾ വിരിച്ച് ഒരു കല്ലിന്മേൽ തല വെച്ചു; മഹാദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ ആ പക്ഷിവേട്ടക്കാരൻ അവിടെത്തന്നെ കിടന്ന് ഉറങ്ങി।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral psychology of karma: harmful action (here, killing/catching birds) is followed by intense inner suffering. Ethical failure does not only bring external consequences; it also produces remorse and mental affliction that can overwhelm a person.
After speaking (in the preceding context), the fowler spreads leaves on the ground, uses a stone as a pillow, and—grief-stricken—falls asleep on the spot. It marks a pause in the story where sorrow overtakes him physically and mentally.