Shloka 101
दत्त्वाभयं यः स्वयमेव राजा न तत् प्रमाणं कुरुते<र्थलो भात् । स सर्वलोकादुपलभ्य पाप॑ सो<धर्मबुद्धिर्निरयं प्रयाति,जो प्रजाको अभयदान देकर धनके लोभसे स्वयं ही उसका पालन नहीं करता, वह पापबुद्धि राजा सारे जगत्का पाप बटोरकर नरकमें जाता है
dattvābhayaṁ yaḥ svayam eva rājā na tat pramāṇaṁ kurute 'rthalobhāt | sa sarvalokād upalabhya pāpaṁ so 'dharmabuddhir nirayaṁ prayāti ||
സ്വയം രാജാവ് പ്രജയ്ക്ക് അഭയം നൽകി, ധനലോഭം മൂലം ആ പ്രതിജ്ഞ പാലിക്കാതിരുന്നാൽ—അവൻ സർവ്വലോകത്തിന്റെ പാപം സമാഹരിച്ചു അധർമ്മബുദ്ധിയോടെ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ब्रह्मदत्त उवाच
Educational Q&A
A ruler’s promise of protection is a binding moral standard; breaking it out of greed is a grave adharma that makes the king bear widespread sin and leads to severe karmic consequence.
In a discourse on righteous governance (rājadharma) within Śānti Parva, Brahmadatta states a moral judgment: a king who grants ‘fearlessness’ to his people but fails to honor it for the sake of wealth becomes culpable for extensive wrongdoing and is destined for hell.